Vermoeidheidsweerstand

In de materiaalkunde wordt vermoeidheidsweerstand gebruikt om aan te geven tot welke belastingsgrens een bepaald materiaal bestand is tegen oneindig wisselende belastingen zonder dat het materiaal beschadigd worden. In de praktijk wordt vaak het begrip ‘bedrijfsweerstand’ gebruikt, omdat veel materialen, waaronder ook zeer sterke staalsoorten, ook bij aanzienlijke lagere belastingen door het hoge aantal oscillaties en trillingen een verminderde vermoeidheidsweerstand hebben.

Vermoeidheidsweerstand

Naast het aantal wisselende belastingen is ook de manier waarop het materiaal belast wordt van belang. Hier wordt een onderscheid gemaakt tussen druk, trekkracht, buiging en torsie. Verschillende soorten oscillaties en trillingen resp. een combinatie van alles kunnen de duurzaamheid van materialen aanzienlijk verminderen. Bij belastingen die aanzienlijk hoger zijn dan de vermoeidheidsweerstand moet er rekening mee gehouden worden dat materiaal snel beschadigd raakt en eerder breekt. 

Hoe kan de vermoeidheidsweerstand verhoogd worden?

Afhankelijk van de constructie worden andere eisen gesteld aan de vermoeidheidsweerstand. Constructie met lage kerfwerking op de bepaalde onderdelen stellen dan ook minder hoge eisen aan de vermoeidheidsweerstand van de gebruikte materialen. In de meeste gevallen kan de constructie niet aangepast worden. Algemene mogelijkheden voor het verhogen van de vermoeidheidsweerstand zijn oppervlaktehardingsprocedés. Wanneer edelstaal of roestvrijstaal gebruikt wordt, is de BORINOX®-procedé een zeer geschikte behandeling. Dit op gas gebaseerde lagedrukprocedé verhoogt de vermoeidheidsweerstand door een wel tot vijfmaal sterkere harding van het oppervlak. Bij dit procedé blijven de positieve eigenschappen van de gebruikte edelstaalsoorten, zoals bijv. corrosievastheid, behouden.